Dag Erasmusbrug, kiekeboe Lauwersmeer.

Wat een zonsopkomst he? Ik moet zeggen, nu ik hem bijna elke heldere dag zie, verveelt hij nog steeds niet. Het platteland is in beweging, de seizoenen, van zon naar woest herfstweer, het landschap is elke keer anders. Je leeft met de seizoenen mee. Soms oogt de omgeving vriendelijk, soms desolaat, woest. Het is elke keer weer genieten.

Het is nu iets meer dan een half jaar geleden dat wij verhuisden van Rotterdam naar het noorden van het land. Eind Januari wordt onze nieuwbouw woning in Kollum opgeleverd en kan het opnieuw verhuizen van onze tijdelijke woning naar ons nieuwe huis beginnen.

Hoe beland een rechtgeaarde Rotterdammer dan in hemelsnaam in het topje van Friesland? Begrijp me niet verkeerd, Rotterdam is een prachtige stad met alle geneugten, een prachtige architectuur, vele culturen. Maar ik merkte dat al die mensen, auto’s, trams, winkels, reclameborden, cafés en restaurants steeds meer energie van me vergden, en ik met onze twee dochters veel minder gebruikmaakte van alle faciliteiten. Het file rijden, het altijd en overal gebrek aan stilte.

We wilden ruimer, meer rust, meer natuur. Mijn vrouw komt oorspronkelijk uit het Noorden van het land, en al zoekende kwamen we bij een nieuwbouw project in Kollum uit. Een groter dorp met alle voorzieningen, maar dicht tegen het lauwersmeer gebied, de kans om binnen tien minuten in de natuur te staan. In eerste instantie wekte onze stap grote verbazing bij mijn stadsgenoten, kennissen en familie. Sommigen schrokken bijna, of moet ik zeggen, heel erg. Alsof we naar een verlaten dorpje in IJsland vertrokken en we levensmoe de bewoonde wereld de rug toekeerden. Bellen naar ons, wellicht alleen mogelijk indien we een keer telefoonbereik hadden. De reis naar ons toe, bijna onmogelijk zonder lunchpakket, survivalpak en sneeuwkettingen.

Deze kolossale psychologische afstand verraste me, deed me soms pijn, verdriet. Een dagje winkelen in Monschau, of heen en weer naar Brussel voelt minder ver als Friesland. Afstand vergroot de reistijd maar niet de liefde jegens elkander. Ik begrijp het allemaal wel, de zorgen die zich voordoen bij de gemiddelde randstedeling. Kunnen onze kinderen straks wel integreren tussen de rest? Om in yuppen termen te denken, waar drink je in hemelsnaam een fatsoenlijke latte macchiato? En met wie dan? En versta je dat Fries dan wel? Krijg je geen heimwee naar de stad? Wat doe je je familie aan? Ik heb er allemaal over nagedacht, ben gaan staan, en ben toen gesprongen.

Waren het eerst zorgen, nu gniffel ik eens om dit soort vragen. Weet je, er blijken hier ook gewone mensen te wonen. En heel gek, ze doen ook allemaal dingen die je in de stad ook doet. Kopjes koffie drinken, als je wilt is er zelfs een wekelijks yoga en mindfulness klasje. Niet dat ik mij hier toe geroepen voel, maar als ik zou willen, het kan allemaal. Verder is het vooral gewenning aan de nieuwe situatie.

Er is echter een wezenlijk verschil. Begaf ik mij in de grote stad voornamelijk in een groep met een zelfde soort mensen, dertigers, kleine kinderen. Is er hier meer menging van de verschillende lagen. Je bent niet meer anoniem. De keuze tussen stad en platteland komt er dus ook op neer of je deelgenoot wilt zijn van een kleine gemeenschap. Dit is iets waar je tegen moet kunnen.

Ben ik romantisch, idealiseer ik het leven buiten de stad? Misschien. Is het soms moeilijk, misschien. Maak ik deel uit van een grotere beweging? Wellicht. Feit is dat ik tussen meer randstedelingen beweeg op school. In Nederland trekt het platteland leeg. Terwijl in landen als Engeland en Ierland de beweging omgekeerd is. Migratie van uit de stad is groter als er naar toe. Hoe het ook zij: deze stap is voor ons vooral een verrijking. Mis ik de stad als stad al? Nee, totaal niet. Voorlopig ben ik met mijn gezin op reis, met zoveel spannende plannen en nieuwe indrukken dat ons vorige thuis bijna vergeten is. Ik zeg bijna..want sommige dingen vergeet je nooit.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *