Zwemcurlingouders?

Ik duw de deur open. Om mij heen enthousiaste kinderen, onderweg naar de kleedkamer. Het is weer die dag van de week, je raadt het vast al, zwemles. Laat ik voorop stellen dat het erg belangrijk is dat kinderen leren zwemmen. Maar man man man, ik dacht dat schoolpleinterreur erg was, maar zwembadouders zijn zoniet nog een tandje erger. Deze keer is mijn vrouw ook mee. Ik zie haar worstelen met twee kleine kinderen onder de douche, vooraf douchen is hier verplicht. Naast haar een worstelende moeder met om haar voeten blauwe zakjes. Ik bedenk mij dat die van ons thuis in de vensterbank liggen. Ik hoor mij nog zeggen bij het instappen. Armbandjes…check….zwempasjes…check….tassen….check….Je raadt het al, de hoesjes stonden niet op de lijst. Als ik de wachtruimte van het zwembad binnenstap zijn er reeds enkele ouders druk met stoelen in de weer om de beste plek voor het ‘te kleine’ raam te bemachtigen om hun kleuters in het water te kunnen zien spartelen.

Behendig schuif ik twee stoeltjes recht voor het raam en ga zitten. Het is mijn tweede keer in dit zwembad, we gaan zien wat er gebeurd. Dit stukje raam is nog volledig vrij, dus pontificaal ga ik in het midden zitten. Dan ineens gebeurt het…

Laat ik een ieder even mee terugnemen naar zijn of haar jeugd. Er zijn van die momenten waarop je je weer even dat niet zo populaire meisje of jongetje uit de klas voelt. Had je niet je plekje in de schoolbus naar zwemmen gevonden, staat ineens de populaire knul uit de klas voor je neus. Je kent ze wel, wel de juiste kleren, juiste haar, en niet te vergeten groep met vrienden. Je wordt gesommeerd te vertrekken en anders…

Achter mij duikt dus een moeder op. Je houdt twee stoelen bezet hoor ik haar zeggen. Ik wil helemaal niet naar tegen je doen, je bent nieuw enzo…maar de moeders van het groepje hier rechts zitten hier altijd. Zo kunnen we onze kinderen het beste zien. Ze krijgt bijval van een andere moeder, ja…jouw kinderen zitten in het achterste deel van het bad, kun je beter daar gaan zitten. Ik kijk haar verbaasd aan en voel me voor even weer dat kleine niet zo populaire kleutertje. In plaats van dat ik mijn ‘Rotterdamse’ mond een flinke draai geef, slik ik mijn woorden in en besluit dan maar twee meter verder te gaan zitten. Als een hond met de staart tussen de benen druip ik af. Gastvrijheid Friesland , min een punt. Laat ik niet de hele provincie afkraken…maar kom op mensen.

Op dit moment komt mijn vrouw binnen, ik schuif mijn stoeltje naar rechts en geef haar mijn stoel. Het wordt een les achter een paal. Mijn vrouw geniet van onze zwemmende meiden. Ze staan hun mannetje, de zwemles gaat goed, en de verhalen zijn niet van de lucht. Als ik buiten sta te wachten op mijn vrouw en dochters zie ik op de parkeerplaats de vrouw die mij aansprak. Haar kind is de zwemtas vergeten uit de kleedkamer, ze kaffert hem uit. Kleineert hem op dezelfde manier als ze zojuist mij deed. Ik doe het voorval maar af als een incident. Rotterdammers hebben misschien een grote mond, maar gastvrij zijn we wel. Ik zie mijn meiden naar buiten komen, ze hebben genoten. Op naar huis, op naar een fijne avond met mijn gezin…en zwembadouders….tja…..

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *