‘Je kunt niet meer gewoon zijn’, het 10-minuten gesprek

10-minuten gesprek

Ik schrijf een middag de afgelopen week. Een week eerder zijn we uitgenodigd voor een 10-minuten gesprek. In de verder wat troosteloze gang van het tijdelijke gebouw waar in de school van onze kinderen zich bevind staan twee eenzame klapstoeltjes. Een gele en een blauwe. Het lokaal is dicht, ik zie een ouder wat gebaren naar de juf, het lijkt een intensief gesprek. Samen met mijn vrouw ga ik op de stoeltjes zitten.

Ik denk eens terug aan de hitserie ‘luizenmoeders’ , je hebt niet 9 , niet 11, nee, je hebt 10 minuten om jezelf op de hoogte te stellen van het vorderen van je zoon of dochter, wellicht daarom de naam 10-minuten gesprek. Daarbij komen veel platitudes voorbij: van “Laat de ouders maar glanzen” en “Probeer in hun hoofd te komen” tot: “Door stilte te laten ontstaan, kom je veel te weten.”

Het eerste gesprek verloopt conform de verwachting. Aan de hand van een powerpoint rapportje krijgen we wat vorderingen voorgeschoteld , en worden we gecomplimenteerd met onze dochter. Bij de klas van mijn oudste dochter, als ik net wat afdwaal tijdens het bestuderen van allerhande kindertekeningen op de gang, worden we binnen geroepen. Het is een vlot gesprek waar in een ding mij opvalt. Woordjes lezen gaat op tijd. Sommetjes gaan op tijd. Laten we het zo zeggen, ik vermoed dat ongecontroleerd plassen er niet bij is. Overal wordt de klok bij gehaald. Dit is niet kenmerkend voor ‘onze school’ , maar naar ik kan achterhalen is dit een standaard norm op de meeste scholen.

Middelmatigheid wordt onmiddellijk afgestraft. Er moet worden gepresteerd. Zoveel mogelijk woorden lezen in een zo kort mogelijke tijd. Laat ik hier bij vertellen, mijn oudste dochter is 5 jaar. De klas is opgedeeld in groepjes tafels met soorten leerlingen bij elkaar. De doorzetters, aan een tafel, enzovoort….Vooralsnog geloof ik dat gelukkig worden belangrijker is als presteren. Wat mij stoort is dat iedereen maar hogerop wil. Beter een mislukte manager dan een top loodgieter. Innerlijke nachtmerries maken zich meester van mij. Ik zie de mislukte manager aan de top komen door grote hoeveelheden bijles. Wat volgt is het niet zien van zijn gezin door alle avonden die hij moet overwerken omdat hij het niveau eigenlijk niet kan bijbenen. Ik denk aan landen als Zuid-Korea met een enorm hoog zelfmoordniveau onder jongeren, te wijten aan de psychische druk om op school maar te slagen.

Ik schrik op uit mijn overpeinzingen. Klaarblijkelijk zijn ook onze tien minuten voorbij. Had ik nog vragen, euh..ik denk het niet..had ik dit moeten voorbereiden? Ik kijk mijn vrouw vragend aan, zij is beter in voorbereiden, heeft zij iets? Achter mij zie ik voor het raam van de klas weer twee nieuwe ouders zenuwachtig op een stoeltje heen en weer schuifelen. Ik vraag aan de lerares of zij de klok prettig vind werken. Een eenduidig antwoord komt er niet uit. Het is iets met het systeem, exact de reactie die ik had verwacht. Nutteloze vraag van mijn zijde.

Zouden er meer ouders zijn die vinden dat we met zijn allen doorslaan. Word ik ook een bijles ouder die alles van zijn kind gaat vragen? Het antwoord moet ik schuldig blijven. Wat ik wel weet is dat we vooral moeten stoppen met labelen van kinderen. Wees jezelf, dat is al moeilijk genoeg. Als je je best doet, ben ik tevreden.

Als ik thuis kom pak ik mijn dochters eens stevig beet en knuffel ze. Het was een top gesprek, jullie doen het prima op school, ik ben trots op jullie laat ik mij ontvallen.

En weet je….ongeacht de uitkomst van het ’10-minuten gesprek”, zal mijn antwoord altijd hetzelfde zijn, als je maar je best doet en jezelf bent.

2 thoughts on “‘Je kunt niet meer gewoon zijn’, het 10-minuten gesprek

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *