Ja, ik ben huispapa, nou en?

Het is koud vanochtend. De schooldeur gaat iets te laat open. Om mij heen zie ik allerhande zenuwachtige en verkleumde ouders. Het is vandaag -2 graden, en dus voor Nederlandse begrippen koud. In de hoek van het plein staat een vader, net als ik. Zou het er een zijn?

We zijn een zeldzame soort. Je komt hem bijna niet tegen, behalve dan op het schoolplein. Daar zie je hem juist vaker dan andere vaders: de huispapa. De man die vrijwillig thuisblijft, geen carrière wil maar zijn vrouw de kans geeft het beste uit haar werk te halen, en ondertussen – niet onbelangrijk – voor de kinderen zorgt.

Ik voel me goed bij mijn rol. Ik kook, ik stofzuig, ik haal, ik breng, ik ruim op, enzovoort. Ik merk steeds meer dat mijn omgeving het ongemakkelijk vind, raar zelfs. Ik krijg allerhande vragen of mij af. Van vragen over mijn opleiding of vragen over mijn werkverleden. Het wordt nooit hardop gezegd, maar de huisvaders hebben het gevoel dat andere mannen vinden dat ze teren op de zak van hun vrouw.

Dat wij bewust kiezen voor een ouder die thuis is met een kopje thee na school. Of zonder voorschoolse opvang, of naschoolse opvang wordt vaak niet begrepen. Een gelukje voor mij als huisman is dat mijn vrouw uitermate tevreden is met de manier waarop wij leven.

Uit Engels onderzoek bleek eerder dat er tussen de vaders en moeders in de gezinnen waar de man de huisman is, meer begrip is voor de lasten van de ander. De vaders krijgen waardering voor hun werkzaamheden binnenshuis en er is compassie voor de stress die moeders kunnen ervaren als ze het kostwinnerschap op zich nemen.

Waar ik met name van geniet is de zorg voor de kinderen. Met plezier maak ik in de ochtend alle broodtrommels klaar, veeg ik billen af, en stop ik kinderen in bed. Ik geniet van het knutselen met mijn kinderen voor feestdagen. Ik geniet er zelfs van om met twee kleuters boodschappen te doen. Mijn vrouw geniet van haar baan. Coördineren, bemiddelen, conflict oplossend werken, ik zie haar genieten.

En voor mij? Het is niet zo dat ik mij minder mannelijk voel als ik met de stofzuiger het huis door ga. Of sta te koken terwijl mijn dochters heerlijk met mama in de woonkamer aan het spelen zijn. Ik kan alleen maar zeggen dat er veel rust en regelmaat heerst in ons gezin. Ik zie aan de kinderen dat ze gelukkig zijn, en zeg nu zelf, dan ben ik het toch ook?

Ik kijk nog eens naar de andere vader. Is het er een? Waarschijnlijk wel. De tijd zal het leren. Vrijdagochtend gaan we een kopje koffie drinken. Terwijl onze jongste dochters met elkaar gaan spelen. Nu nog wat meer waardering voor de huisvader. ik sluit mij aan bij de slotconclusie van een recent engels onderzoek naar huisvaders.

“Ik denk dat de taken die thuis worden verricht meer naar waarde moeten worden geschat. Er is bijzonder weinig erkenning vanuit de samenleving voor wat wij doen. Dat is zo voor de vaders, maar net zo goed voor de moeders.”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *