Iets met harde stukjes.

Ik schrijf gisteravond, iets met harde stukjes, herken je het al? Als ik mijn oudste dochter naar bed breng, kijkt tot mijn verbazing, mijn jongste dochter mij met grote ogen aan vanuit het onderste bed van het stapelbed. Rode wangen, een zielig gezicht. Ik vermoed wat van een opkomend griepje. Na een kort gesprekje zijn we er beiden uit dat er nu geen reden is voor alarmfase een en besluit ze te gaan slapen.

Vanuit mijn hoekje op de bank hoor ik een kleine anderhalf uur later een huil geluid mijn oor binnendringen. Ik spring op en spoed mij naar de slaapkamer. Mijn jongste dochter zit huilend overeind. Rode armen, benen, en ernstig kleuterverdriet. Papa….ik voel me zo koud. Ik til het arme schaapje uit bed en til haar naar de woonkamer. Als ze net op mijn knie zit, en nu komen we op het punt dat iedere ouder herkent, Blabs, met een grote golf volgt er een geel / bruine substantie van vocht, stukjes en andere niet definieerbare items. Over mij heen.

Na de eerste golf wil je in paniek iets hebben om de ongetwijfeld tweede golf op te vangen. Ik roep net iets te boos naar mijn vrouw om handdoeken of wat dan ook. Zij kan op haar beurt niet toveren, hoe graag ik ook wil. En dan is daar de tweede golf. Je hoopt dat hij niet komt, maar hij komt toch. Onder mijn voeten kijk ik naar het Perzisch tapijt. Gehavend door allerhande stukjes en een zure lucht ligt het er wat zielig bij.

Terwijl ik mijn dochter onder de douche zet en haar ontdoe van haar zure kleding en de stukjes uit haar haal pluis, probeert mijn vrouw te redden wat er te redden valt. In onze weg naar de badkamer kwamen wij langs de toilet, en deze werd getroffen door de derde golf. Ondertussen huilt mijn dochter ontroostbaar, hetgeen resulteert in een aantal kokhals neigingen zonder verdere schade. Knuffelend druk ik het zure meisje tegen me aan. Mompelend dat alles wel weer goed komt. Het is niet erg, je kunt er niets aan doen, je kent het wel. Kortom, ‘iets met harde stukjes’..

Nadat iedereen schoon en wel op de bank zit en een beetje is bekomen van de zure aanval die ons zojuist heeft getroffen kijk ik op de klok, we zijn een uur verder.. Inmiddels is mijn dochter wonderbaarlijk hersteld en zit ze te grappen op de bank naast mij. Onder mijn voeten een nat kleed. Licht zuur, we gaan zien hoe mijn dochter en het kleed de nacht doorkomen. Ouders hebben het vaak over mijlpalen in het leven van hun kind. Rijbewijzen, diploma’s , zindelijkheid. Ik stop mijn dochter weer in bed. Ik kijk eens naar mijn oudste dochter. Vredig ligt ze te slapen. Zich niet bewust van het zure spektakel welk zich zojuist op ons kleed heeft voltrokken. Mijlpalen…..mompel ik eens. Ik kan niet wachten op de volgende mijlpaal. Voor nu met stip op nummer een. Leren kotsen in een emmer.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *