Het feest dat ouderavond heet.

Ik trek mijn lichtbruine gladde schoenen aan, net overhemdje. Het is ouderavond. Dat houdt in , gesprekje met de leraar, presentatie, kopje koffie. Als je kinderen het goed doen, spreek je deze mensen af en toe bij het halen en brengen. Als ze minder goed voor de dag komen…tja…hoe zeg ik het…wordt de band iets hechter.

Het is belangrijk om normaal over te komen. Ze komen om naar je te kijken. Alle powerpoints aan het begin van de avond zijn een soort van rookgordijnen. Het is eigenlijk een soort van verkapte beoordelingsavond van twee partijen.

De avond wordt nu gegeven, na de tweede week. Dat is van belang. Later wordt het moeilijker. ‘Laten we er een prachtig jaar van maken’ , dat kun je nu nog roepen. Er is nog geen stress, vieze wc’s , drukte. Niet alle regels zijn geheel duidelijk. Voor nu, staat een gezellige avond met een kopje koffie nog op de mogelijkheden lijst. Dat kan halverwege januari wel eens anders uitpakken. Grote discussies zijn er nog niet, van schrijfletters naar blokletters, dat soort zaken. Kleine discussies over ipad’s die niet klaar zijn, digitale volgsystemen tot aan gekleurde dobbelstenen met kleuren en vraagtekens als alternatief voor de wapperende vinger.

Gek genoeg zijn alles stoelen achteraan in de voor de gelegenheid omgedoopte ouderklas als eerste vol. Op een humoristische manier probeert de hoofdleraar nog wat mensen naar voren te bewegen. Zonder resultaat. Ouders zijn wat dat betreft net als hun kinderen.

Gelukkig zijn het nog kleuters denk ik bij mezelf. Ouderavonden van pubers… ik hoor in gedachten wat mijn ouders over zich heen kregen…Hij is slim genoeg, maar komt op school voor de sociale contacten. Niet vooruit te branden. Huiswerk vond ik niet zo boeiend, voerde mijn moeder agendacontrole in, schreef ik het er niet meer in. Die vlag gaat vandaag de dag niet meer op. Alles gaat met tijdklokken, tablets en methoden die interactiviteit van elk kind verlangen. Volgsystemen, de stassi is er niks bij.

Je doet er niets aan, er bestaat zelfs een term voor ‘force fed education’. Dit zegt mijnsinziens al genoeg. Voor nu vind ik het prima, mijn dochters genieten van school. Wel krijg ik het idee of we met zijn allen een meloen door een te klein gaatje duwen. Je kunt stukjes van de meloen afsnijden, maar passen gaat het nooit lekker. Angst voor het feit dat kinderen eenheidsworst worden bekruipt me, presteren zul je, zwichten onder de druk. Als je een beetje wegdroomt heeft het systeem het door. Interactie wordt er verlangt. Klokjes, zoemers, dobbelstenen, alle goede bedoelingen ten spijt. Als iemand niet wil, wil hij niet. Daar kan geforceerde interactie niets aan veranderen. Nog maar niet te spreken van kinderen die niet goed meekomen. Extra lespakketten, begeleiding enzovoort.

Ik kijk de klas nog eens rond. De kleuterjuf is net bezig met de uitleg van ‘arie de kanarie’, hij woont in een toren met allerhande andere handpoppen. Strijd is er onderling tussen de handpoppen, althans, zo voelt dat. Er is ook een pop bij, sjoerd. Hij weet alles al zonder te leren, weet alles beter en kijkt permanent uit een raampje omdat hij moet opletten. Een irritante pop, ja, als kleuter leer je dat die ook een bestaan. Een nieuwe klimop van uitdagende leerervaringen noemen ze dat. Voor nu lach ik er om, met smart kijk ik uit naar de pubertijd. Ik was een onwillige puber, mijn ouders hebben alles geprobeerd, met alle goede bedoelingen. Het hielp niets. Hadden ze het anders moeten doen? Nee, had niets uitgehaald. Ik was puber. Of het huidige systeem de oplossing is, ik durf het niet te zeggen. Veel keus is er niet. Voor mij staat voorop dat ze met plezier naar school gaan. Laat ik nog maar even genieten van de kleutertijd. Ik kijk naar rechts naar de geknutselde muts van mijn jongste dochter. Klaar voor prinsjesdag.

Glunderend kwam ze gisteren thuis. De koning mocht op de troon een door de ministers gemaakt verhaaltje voorlezen. Prachtig. Uitgerekend vandaag was ze helpende hand, dan mag je naast de juf zitten en helpen. Vandaag was ze minister geweest. Bij thuiskomst kijk ik om de hoek van de slaapkamer. Gelukkig kijkend ligt ze heerlijk te slapen. Vol verwachting klopt ons hard zullen we maar zeggen.

Bij aankomst op school vanochtend is het een bonte parade van hoedjes. De hoofdmeester getooid met oostenrijks exemplaar en koffer met miljoenen chocolademunten paradeert over het schoolplein. Ik denk nog eens terug aan de ouderavond. Alle lessystemen ten spijt, oogt het plein als een dolle boel. Een korreltje zout dan maar….of storm in een glas water… voor nu….vooral genieten. Ik zeg, een fijne dag!

Author: Papa Mark

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *