He bah, een ochtendhumeur.

Naast mij voel ik getrek aan mijn dekbed. Ik grijp mijn telefoon en kijk, he bah, half zes. Naast mij staat mijn jongste dochter. Papa, ik kan niet slapen. He, bah, het is nog vroeg, ga nog maar even slapen. Voor ik het weet ligt er een kleuter naast mij in bed. Met een woelende kleuter naast me weet ik het nog te rekken tot de wekker. Ik weet hoe een begin van de dag als deze gaat eindigen. Als een kneiter van een ochtendhumeur bij mijn dochter.

Door overerving van de genen van mijn vrouw zijn we opgescheept met een kleuter met een enorm ochtendhumeur. Sjokkend maak ik de ontbijtjes klaar, vul de tassen en boterhamtrommels. Probeer als een verkeersleider alles in goede banen te leiden. Iedereen zijn melk op? Boterhammen op? Het begint al aan de ontbijt tafel, de melk beker is niet de juiste, het bord had het bord met de roze rand moeten zijn. Het beleg is niet de juiste keuze. Kortom een enorm ochtendhumeur.

Er zijn verschillende oplossingen mogelijk. Er tegen in gaan, met een enorme driftbui als gevolg. Haren door de war, schoenen door de gang, en een spartelende kleuter die ik naar de auto moet sleuren. Ik besluit vandaag mijn ongenoegen opzij te zetten en de hele boel te negeren.

Jij bent stom hoor ik van uit de woonkamer schallen. Ik betrap mezelf er op dat ik slecht tegen het gedram kan, zeker als het meerdere ochtenden achter elkaar is. De hele sfeer in het gezin is verprutst. Zuslief zit er wat onnozel bij aan tafel. Weg gezelligheid.

Als ik haar s’avonds in bed stop , vraag ik haar hoe dat dan later moet gaan met dat ochtendhumeur. Als je zelf kinderen hebt, het zal gezellig worden. Lief pakt ze me beet, en krijg ik een dikke knuffel. Papa, ik vind je lief. En weet je, wie wil er nu een rustige ochtend, als je zo in slaap kunt vallen? Het zal allemaal wel los lopen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *