De ochtendspits.

De ochtendspits. Dit is hem dan. Van uit onze tijdelijke woning naar de nieuwe school is het 15 minuten slingeren tussen koeien, door kleine dorpjes. Sinds onze oudste dochter in groep 3 zit, althans, sinds ze weet dat ze er naar toe gaat, is de kleuter zonder mening veranderd in een kleine mevrouw. Uiteraard doet zuslief mee, zoals zusjes dit doen.

Het begint met kleding, terwijl ik allerhande versnaperingen met een nog slapend hoofd in de juiste bakjes en in de juiste tas probeer te krijgen, hoor ik diverse discussies uit de slaapkamer komen. Pyjama’s die nog niet uit zijn die wel uit hadden moeten zijn. Kledingkeuzes die niet bij de smaak van onze kleuter past. Ik wil een zomerjurk (doe maar, 14 graden en regen).

Als het hele stel zich eindelijk aan de ontbijttafel laat zien begint horde nummer twee. Zo makkelijk als de franse croissants er in gingen, zo traag gaat de bruine boterham. Vergeet alles tips van andere ouders. Zoals daar zijn, wekkers, positief blijven, enzovoort. Het beste doe je niets. Ja, loedervader , en ik weet niet of ze bestaan, als de melk op is, en bijna de hele boterham, prima…9 van de 10 keer komen alle bakjes van school leeg terug, de avondmaaltijd gaat prima, hongerbuikjes zie ik nog niet, dus het zal me. Beter voor mijn humeur en daarmee ook dat van de dames.

Schoenen kwijt, tas vergeten, ik wil teenslippers aan (handig met dit weer) Als iedereen met de juiste kleding en schoenen en met tas om 10 voor 8 in de auto zit, gaan we op naar school. En wat ben ik trots, het is de tweede dag op hun nieuwe school. Nieuwe omgeving, nieuwe kinderen, nieuwe leraren. Gisteren kwamen ze honderduit vertellend thuis, het was geweldig. Zie je wel…mijn kinderen zijn geweldig. Maar vind niet iedere vader dat stiekem. Ik zeg goedemorgen, en een fijne dag!

Author: Papa Mark

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *