Bruisbalperikelen

De koning te rijk. Na ons bezoekje aan de stad Groningen van afgelopen weekend is er een lekker ruikende bruisbal voor in bad . Ik zal het even kort toelichten, in ons oude huis zat geen bad, maar in onze tijdelijke woning zit een bruin seventies bad. Sindsdien is in bad gaan een feest. In het schap naast het ondergoed liggen ze, de Hema weet exact waar ze die dingen neerleggen. Als een magneet vliegen mijn dochters er op af. Voor twee euro zijn we de trotse eigenaar van een oranje stervormig exemplaar.

Ik kom terug van de keuken als ik de woonkamer in kom en er een druk gevecht gaande is tussen de dames. Onderwerp, wie mag de bruisbal in het bad laten vallen. Een futiliteit, maar in de kleuterwereld een zaak van leven en dood. Als ik politiek probeer de zaak te sussen slaat de ene de andere dochter en smijt met een klap de bruisbal door de kamer en rent boos richting kamer.

Ik kom haar kamer binnenlopen en zie onmiddelijk haar verdrietige koppie mijn kant opdraaien. In ons huis hebben we een bijnaam voor deze kop. ‘Droopie ogen’, zet ze op naar papa en je krijgt alles gedaan. Ze weet dondersgoed dat wat ze net heeft gedaan absoluut niet mag. Ik ben wat dat betreft een zwakke papa. Streng zijn vind ik moeilijk en ik krijg instant spijt. Maar potverdorrie wat kan ze soms een kreng zijn. Boos spreek ik haar toe, ‘waarom doe je dat nou?’ , er komt een schuchter ‘weet ik niet’ uit. Natuurlijk weet je dat niet. Je bent een kleuter, ik had destijds waarschijnlijk ook geen idee. Onmacht, gebrek aan inlevingsvermogen, we zullen het nooit weten. Ik zet mijn boze papa hoofd op en spreek haar toe, niet slaan, niet gooien en doe het af met een waarschuwing.Tranen biggelen over haar wangen. Ach jee denk ik, ik herpak mezelf en knuffel haar eens stevig.

Ach ja, ik krijg waarschijnlijk gewoon een koekje van eigen deeg. Nu ik zelf vader bent weet ik wat mijn broer en ik m’n moeder soms hebben aangedaan. Krengen konden we zijn, tot in de pubertijd aan toe, de boeken kreeg ik naar mijn hoofd. Onmacht, wellicht, frustratie, dat zeker. Heeft het geholpen, wellicht. Maar wat is ze mooi, ik herken steeds meer van mezelf in haar. Een knappe dame, blond haar, de verbeterde vrouwelijke uitvoering van mij. En wat gaat de tijd snel. Het is genieten, en daar kan geen kapotte bruisbal iets aan veranderen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *