Schoolpleinmoeders

Je hebt ze overal. Zodra je kinderen krijgt heb je er vanzelf op een gegeven moment mee te maken. Ze zijn er in vele soorten en maten. Schoolpleinmoeders.
Was ik voor de verhuizing volledig opgenomen in de ‘schoolpleinwereld’ , maar nu, nieuwe school, nieuw plein.
Laat ik hierbij voorop stellen dat ik op het schoolplein kom met een enkel doel. Het ophalen en of wegbrengen van onze dochters. Het blije koppie als ze met een van hun kunstwerken of werkjes het plein opstormen.

Ik kijk het plein eens rond, en vang hier en daar gesprekken op. Er is duidelijk een onderverdeling. Er zijn verschillende groepjes ouders. Stiekem gniffel ik wat en vraag ik me af of ouders met elkaar afstemmen wat ze aan doen. Ze zeggen wel eens dat baasjes op hun hond lijken…groepjes ouders…let maar eens op als je weer op het plein staat. Na enkele minuten rent mijn oudste dochter enthousiast het plein op. Aan haar zijde een ander meisje. Haar nieuwe beste vriendin. Na enkele seconden, waar komt ze vandaan, staat er hup ineens een hippe moeder naast me te springen. Je kent ze, perfect gestyled, dochter na een dag school nog keurig haar. Kortom alles perfect, en ver van mijn bed show, en geheel niet in lijn met mijn dochter. Zie daar, veters los, tas op half zeven, jas scheef. Mijn dochter wil bij haar dochter spelen. Euh…ik hoor mezelf allerhande uitvluchten verzinnen. Ik ken het kind niet, de moeder niet, ik weet niet waar je woont…we zitten twee dagen op school. Ik kom er vanaf met een druk schema smoes, en later een keertje. Een teleurgestelde kleuter kijkt me aan. Teleurstellingen leer je mee omgaan, ik ben geen curlingouder…pech gehad.

Verder valt het me op dat de verschillende groepjes uiteraard hun gespreksonderwerpen hebben. Het is ingewikkeld. Je hebt er die klagen over schooltijden, te weinig werkjes, juffen, enzovoort…vul maar in…maar ook over andere groepjes. Moeders die over moeders roddelen. Er is sinds mijn debuut in de brugklas niks veranderd, mensen blijven mensen. Op mijn derde dag papte ik wat aan met een willekeurig groepje ouders, onder het mom van, je kledingstijl lijkt op de mijne, ik wil niet die einzelganger zijn, laat ik me netjes voorstellen. Onmiddelijk werd mij de volledige hierarchie op het plein uitgelegd. Welke groepjes moet je mijden, en vooral…pochen over kinderen, ‘ik snap niet dat mijn dochter geen extra werkjes krijgt’. Wellicht het allerergste …roddelen. Moeders die over moeders roddelen. Je kent ze, groepjes die stil worden als er bepaalde moeders voorbij komen. Met soms als verschrikkelijk resultaat, kinderen die niet meer met andere kinderen mogen spelen vanwege geroddel onder ouders. Stel je voor, je ziet elkaar tien minuten per dag, een directe vrijbrief om over elkaar te oordelen..je kent elkaar eigenlijk niet. Mijn aanstormende dochters redden mij van dit groepje.

Ik keek altijd een beetje gek aan tegen afzondermoeders en vaders, je kent ze wel. Ze staan ergens op het plein, alleen. Staren contactvermijdend naar beneden, verversen oneindig hun facebook tijdlijn op hun smartphone. Hun bezoek is functioneel. Ophalen, wegwezen. We zijn inmiddels bij dag vier. Deze papa staat heerlijk in zijn eentje op het plein. Genietend van het zonnetje, functioneel beleid, ik scroll wat op mijn telefoon. Wellicht voeg ik me bij een lotgenoot, een andere doelloos starende vader rechts van mij, vormen we een eigen groepje, zetten we ons af tegen de rest. Vaders verenigd u! Voorlopig sta ik goed, wuif mijn rebels idee op de lange baan. En geniet van mijn dochters. Na enkele minuten zie ik ze komen aanstormen. Waarschijnlijk vol met verhalen, tassen met tekeningen en ander fijns. Het is elke keer weer genieten. Socializen? Wellicht is er nog een plekje als leesvader…of schoonmaakvader. Rebels genoeg voor nu.

Author: Papa Mark

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *