Op een klein stationnetje

Zomaar een spoorwegovergang, ergens in Nederland. Ochtendzon, ruimte en rust. Nu althans, ik schrijf op 14 februari 1979. Even was deze plaats landelijk nieuws. Stel je voor, daar links aan het spoor stond een lief stationnetje. Relatief groot, oprijzend in de omgeving. Het enige dorpje in de buurt ligt er enkele honderden meters vandaan, maar word door de bomen aan het zicht onttrokken.

Hevige sneeuwbuien maken het woeste landschap nog woester als het al oogt. De naderende trein loopt vast in de grote sneeuwduinen. Eerst is er lichte paniek, vervolgens daadkracht. Het leger moet er aan te pas komen om de trein uit te graven. Dit lukt echter pas de volgende ochtend. De inzittenden van de trein overnachten noodgedwongen in het dichtsbijzijnde dorpje Visvliet. Van dit alles is uiteraard niets meer zichtbaar

.

Vier jaar later werd het oude stationnetje gesloopt. Overbodig, te weinig reizigers. Van de een op de andere dag was het weg. Paniek ontstond er pas na de afbraak. Men was onder de impressie dat het oude stationnetje op de monumentenlijst stond. Niets was minder waar. Weg stationnetje. Station Visvliet was niet meer, waar eens een statig gebouw stond, stond nu een bruin hokje. Een keer in de twee uur stopte hier een trein. Het enige station in Nederland ooit waar een 2 uurs dienstregeling in de spoorboekjes stond

.

We schrijven 2 juni 1991. Visvliet verdwijnt uit de spoorboekjes. Het hokje verdwijnt. Weg station. Halverwege de jaren 90 verdwijnt bij de verbreding van het spoor ook het perron. Wat er vandaag nog rest van dit station, behalve een keer landelijk nieuws, is het smalle paadje naar waar vroeger het stationsgebouw stond. Met het uitsterven van de oude generatie in het naburige dorpje verdwijnt ook de herinnering aan het stationnetje. Mocht je ooit in de trein van Groningen naar Leeuwarden zitten, kijk halverwege eens of je de kleine overgang ziet, met een paadje naar een gsm antenne. Prijs jezelf gelukkig dat er geen sneeuw ligt, en denk nog eens terug aan het stationnetje wat hier ooit stond.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *