De molenaar van visvliet.

Wie door de hilmahuisterpolder het dorpje Visvliet binnen rijdt, ziet hem al staan. Afgelegen, aan het eind van een betonplaten weggetje doemt zij op. De poldermolen van Visvliet. De Hilmahuistermolen. Aan het eind van het weggetje parkeren wij onze auto en lopen naar de molen toe. Voor ons uit zien we een vrouw richting de molen lopen. Het blijkt de trotse molenaar Marjan Meijer te zijn.

Uiterst vriendelijk worden we ontvangen. Daar deze molen niet druk bezocht is op open monumenten dag, is ons bezoek een van de weinige vandaag. Voor de kinderen is er Ranja, cake, een bouwplaat en een molentje. Het is een waar feest. Dat wij hier naast deze meer dan 150 jaar oude molen staan is niet zo vanzelfsprekend. In de jaren 60 en 70 werd de molen met sloop bedreigd. Hij werd niet meer gebruikt en het waterschap keek er niet naar om. Nou ja, ze dekten de grote gaten in de rieten kap af met platen zodat de dieselmotor die er in stond niet nat zou worden. Door regen en vocht rotten deuren, kozijnen en wieken weg. Een groep mensen uit Visvliet kwam in actie en zij slaagde er in van gemeente, provincie en het Rijk geld te krijgen om de molen te restaureren. Dat gebeurde in 1978.

Op dit moment is de molen in bedrijf, maar voor hoe lang nog. Er is geldgebrek bij de stichting welke eigenaar is van de molen. De kap dient gerestaureerd te worden, en dit loopt aardig in de papieren. Aan de passie van Marjan merken we dat de molen haar aan het hart gaat. Ze is met de molen opgegroeid, en naast haar gewone baan is de molen haar zeer dierbaar. Ze hielp de toenmalige molenaar en nadat haar broer Roelof de molenaarsopleiding deed, besloot zij dat ook te doen. Ze draaide op de stellingmolen Edens in Winschoten en toen de vaste molenaar in Visvliet vertrok, nam zij het in 1998 over. Ze brak met haar man het molenaarshuisje af en er kwam een grote permanente rietgedekte woning voor in de plaats.

Nadat Marjan en haar man bij ons vertrek de molen nog even aan de gang brengen, nemen we afscheid. Verguld met hun kleurplaten, bouwplaat en molentje stappen onze kinderen in de auto. Langzaam verdwijnt de molen als een stipje aan de horizon.

In de jaren 60 en 70 is de molen gelukkig gered. Sindsdien is het aantal molens sterk afgenomen. Is deze molen het volgende slachtoffer? Met het stilstaan van een molen verdwijnt ook de vakkennis. Het ambacht molenaar. Met pech zien we over 100 jaar alleen nog maar molens in het openlucht museum. Ik zeg visvlieters, sta op, koester je molen, de molen heeft jullie nodig.

Author: Papa Mark

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *