Waar zijn de bussen toeristen.

Het is woensdagavond en met een andere enthousiaste fotograaf sjok ik over het wad. Er staat een straffe wind. De lucht is bedekt met wolken, welke onder het genot van een toch nog warm aanvoelend zonnetje wat blauwe luchten laten zien. Achter de dijk waar we langs lopen bevind zicht de ‘mariakerk’. Een van de opname locaties van de serie Hollands Hoop. Voor degenen die de serie niet kennen, gaat dat zien. Een stadse psychiater neemt na het overlijden van zijn vader diens boerderij over en komt terecht in een stukje noordelijke onderwereld.

Wandelen langs het wad geeft me rust. “Als je lang wandelt, in je eentje, loopt je kop ook leeg. Zoals nu, wandelend met nog een fotograaf zorgt dit deels voor ontspanning. Zo nu en dan word er een woord gewisseld of hoor je het geluid van de ontspanner van een van de spiegelreflexcamera’s. Door de corona’s crisis en de constante stroom aan berichtgeving raak ik zo nu en dan wat gestrest. Wandelen relativeert, ik ben dolgelukkig. Ik heb een prachtig gezin, een lieve vrouw. Mijn ouders leven nog. Ik woon in een prachtig huis en heb alles wat ik kan wensen. Ik ben zo’n geluksvogel. Echt. Maar soms zie je dat door alle corona heen even niet meer.”

Als ik me weer eens laat opjagen door allerhande berichtgeving, of andersoortige stress weet ik het alweer. Ik moet naar buiten, pak mijn camera en ga foto’s maken. Onthaasten. Even denk ik aan de serie Hollands Hoop. Een forensisch psychiater die door zijn gezin totaal niet serieus wordt genomen, tot hij de grootste wietkweker wordt van Noord Nederland. Zo ver zullen we het maar niet laten komen. Onthaasten kun je het niet noemen. Ik kijk nog eens om me heen. In de anderhalf uur die ik hier nu wandel ben ik nog niemand tegen gekomen. Gelukkig geen bussen toeristen die de plekjes uit de serie komen opzoeken. Nee, rust, totale rust. Het is genieten. Ik ben dolgelukkig!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *