Papa, wie woont daar

Papa, wie woont daar, vraagt mijn dochter op ons dagelijkse ritje naar school. Ik moet haar het antwoord schuldig blijven. Het triest ogende huisje ziet er reeds lang verlaten uit. Wel staat er een bordje in de tuin. De bewoners willen klaarblijkelijk meedoen aan sneller internet. Een lokale actie in Groningen. Waarom woon ik hier schiet er door mijn hoofd. Als je me twee jaar geleden had verteld dat ik een huis ging laten bouwen in Noord Friesland, had ik je vierkant uitgelachen. We hadden een fijn jaren 30 koophuis in een oude wijk van Rotterdam. Alles er op en er aan, oude elementen, scholen in de buurt, meer dan veel supermarkten, op de fiets zo in de stad. No way dat ik naar een dorp zou gaan, een supermarkt, een school,een van alles. We wilden wel wat groter wonen, dat wel. De kinderen een eigen slaapkamer, Wij een iets ruimere als degene die we hadden met een inbouwbed. En toen hadden we een probleem. de huizen die aan onze wensen voldeden, waren gewoon veel en veel te duur. Lang leve de huizenbubble.

Toch maar een dorp, een nieuwbouwproject mompelden we tegen elkaar. Kollum, en ja, dat is een eind weg. Hierbij vertellend dat mijn vrouw uit deze omgeving komt, kwamen we hier terecht. En nu woon ik in een tijdelijke woning in Doezum. Dit is ergens tussen Grootegast en Marum. Ken je niet…juist..google is je beste vriend. Mijn dagelijkse gang naar de school, slingert tussen koeien en schapen door.

Het knagende gevoel dat in de maanden voor de verhuizing opstak, als we even naar de stad gingen. Of als de melk op was en ik binnen twee minuten in de supermarkt stond… Dat is straks wel even anders, wat doen we onszelf aan….

Het huis wat we laten bouwen heeft alles wat we altijd wilden. Een grote keuken. Openslaande deuren naar een tuin aan het water. Een ruime tuin, een oprit voor de auto. Wil ik er nog even bij vertellen dat dit alles minimaal 1,5 ton goedkoper is als in de stad. En natuurlijk ga ik mijn familie missen. En ja, bij tijd en wijlen is dat moeilijk en moeten we onze weg hier in vinden. Daarentegen probeer ik te genieten van het moment. De pittoreske omgeving, de kinderen die het naar de zin hebben op de nieuwe school. Langzaam komt alles op zijn pootjes terecht. De nieuwbouw vordert vlot en alles kabbelt weer zoals het deed. Ik kijk nog eens naar het huisje…wellicht stond het platteland ze niet aan..de waarheid is gruwelijk anders..het schijnt een ruzie om erfenis te zijn…al jaren…

Ik zeg neus vooruit, een fijne dag gewenst.

Author: Papa Mark

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *