Ja..wij gaan op berenjacht!

Angst haalt het slechtse in de mens naar boven. Ook ik beken, kijkend naar China en de gebeurtenissen al daar, heb ik dik twee maanden geleden ook wat extra boodschapjes in huis gehaald. Ook ik, kijk met verbazing naar het nieuws, en alle maatregelen. Het zijn bijzondere tijden valt meer dan eens. Om de verveling tegen te gaan overweeg ik een online cursus om relatietherapeut te worden, terwijl mijn vrouw zich beraad op het weer oppakken van haar verloskundige diploma. Wie weet wat er na een lockdown over negen maanden voor de deur staat.

Alle gekheid op een stokje uiteraard. Het betreft hier een ernstig virus. Krijgt de een alleen milde klachten, de ander gaat gewoon serieus dood. En ook wel op een hele nare manier. Oftewel, wij blijven binnen waar mogelijk, social distancing, enzovoort. Maar kunnen we dat wel? Mensen in angst of paniek zoeken elkaar graag op. En dat mag of kan dus niet. We zijn verworden tot wat we allemaal al jaren doen. Een online gemeenschap zonder contact met de buitenwereld. Was het mobieltje eerst een storende factor in het sociale leven, het is nu een lijntje met buiten geworden. Zo voelt isolatie dus.

Zoals velen met mij hoop ik dat buiten het feit dat er heel veel mensen ziek worden en of sterven, we corona met zijn allen verslaan. In heel veel gevallen zie ik dat social distancing ons juist dichter bij elkaar brengt. Applaudiseren voor zorgmedewerks, en talloze andere initiatieven die laten zien dat we er met zijn allen voor elkaar zijn. Een daar van is uiteraard de motivatie om kinderen buiten te laten spelen. En daarom is er nu een initiatief, genaamd berenjacht. Ga met je kinderen een rondje lopen, houd afstand, maar spot beren bij mensen achter de ramen. Een leuk tijdverdrijf voor kinderen en een manier om toch even buiten te zijn zonder contact.

Voor het raam zitten bij ons thuis Truus en Bram. Herinneringsberen. Beren met een verhaal, beren die mij terugvoeren naar een tijd waar in alles vanzelfsprekend was. Truus is gemaakt van een theedoek van mijn oma. Op dit moment leeft zij door de ziekte alzheimer al lang niet meer in het hedendaagse. Op de gesloten afdeling waar zij woont, kabbelt het leven stressloos door. Ik hoop dat het corona virus haar bespaard blijft en zij op een goede dag op een ochtend zonder pijn niet meer wakker word. De andere beer is Bram. Bram is gemaakt van een van de overhemden van mijn Opa Bram. Helaas is hij al een tijd overleden. Nog altijd als ik Bram zie schiet ik vol of denk ik aan mijn Opa. Het overhemd is dusdanig bekend voor mij dat hij erg herkenbaar is. Ik mis hem, maar ben blij dat hem corona bespaard is gebleven. Ze zitten met trots voor het raam. Ze maken nieuwe herinneringen bij mijn kinderen en hopelijk ook bij andere kinderen die hen zien zitten.

Verschillen tussen mensen doen er even niet meer toe. Wat we allemaal delen, is angst. Iedereen heeft iets te verliezen, zichzelf, familieleden, geliefden, nog afgezien van de materiële verliezen. Met niets dan verlies in het verschiet, lijken we opeens toch meer op elkaar dan we misschien dachten. Ik zeg, sterkte in deze rare tijden. Veel gezondheid toegewenst! En wil je op kleine schaal laten zien dat je meeleeft? Zet eens een beertje voor je raam.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *