He, nu eens een keertje niet.

He, nu eens een keertje niet. Even geen aantallen, regels, even niets. Ik zit aan de keukentafel en staar naar buiten. Het is een fraai gezicht. Het gras staat er groen bij en de herfst doet langzaam zijn intrede. Afgelopen week toen ik de blaadjes van de appelboom bij elkaar stond te harken, kreeg ik een flashback naar vroeger. Ik dacht aan de vakanties in de bossen van Rhenen met mijn ouders. De typische herfstgeur van bomen als ze hun blaadjes laten vallen. Boslucht, of hoe je het dan ook wilt omschrijven. Ik dacht aan hutten bouwen, driftig in de weer met mijn vader en een stuk touw om toch wel de beste en mooiste hut van het bos te maken. Wandelen door het bos, om vervolgens de weg kwijt te raken. Door mijn vader steevast ontkend met de woorden, ik heb een prima richtingsgevoel we lopen er gewoon nog een stukje bij. Herfstknutselen met mijn moeder met alle gevonden schatten uit het bos. Het maakte mij even weemoedig, iedereen heeft wel eens zo een moment waar op ze weer even klein willen zijn. Terug naar de veilige vleugels van moeder de gans. Even dat moment herbeleven. De kerst met al je opa’s en oma’s aan tafel. Ik noem er maar eentje.

Weemoedig, heimwee. Ik ben slechts 40 jaar, en heb nog niet zoveel vroeger. Maar evengoed. De kerstshows beginnen al in september. ‘Om de drukte spreiden’, zeggen de tuincentra die de kerstbomen handenwrijvend tot in de hemel zien groeien. En waarschijnlijk, om datzelfde koopgekke publiek te doseren, smelten de chocoladeletters nu tijdens een tropische dag al de winkels uit. Een jaar zonder feesten en braderieën biedt geen enkel houvast meer. Verjaardagen? Die slaan we over dit jaar. Met angst kijk ik uit naar de feestdagen. Uiteraard #doeikwelmee , maar toch. Hoe leg ik mijn dochters uit dat een bezoekje aan opa en oma er weer niet in zit vanwege het stijgend aantal besmettingen en de nieuwe maatregelen. Zij zijn kind. Gewoon kind, meer niet. Onbevangen, onbevreesd als je het zo wilt noemen. Voor hun zijn opa en oma altijd dezelfde, welke maatregel er ook geldt. En nu beleeft zelfs Sinterklaas z’n intocht in het septembernieuws, hij komt stiekem aan. Mocht u denken dat dit iets te maken heeft met de black lives matter en zwarte piet discussie…..nee….helaas. Corona. En natuurlijk komt het goed. Maar op dit moment schieten de woorden mij te kort om dingen nog te kunnen uitleggen, of willen verklaren. Met afschuw, verbazing kijk ik dagelijks naar de televisie om te zien wie waar nu weer ophef om maakt en welke actiegroep niet of wel mee wil doen met welke argumenten. Wellicht ben ik een te volgzaam type. Luisterend naar Rutte denk ik slechts, ok, gaan we doen. Het komt goed.

Ik denk nog even terug aan onze vakanties in de bossen van Rhenen van vroeger. In de hoek van het vakantiehuisje zie ik de door mijn vader op het dak van de auto meegebrachte kerstboom staan. Door ons vakkundig versiert met roodzilveren houten figuurtjes. Het is gezellig. Er zijn geen zorgen, slechts geluk. Buiten valt er sneeuw, het is er prachtig. Bij vertrek uit Rotterdam hadden de buren ons nog uitgelachen. Waarom die slee op het dak? Noem het een vooruitziende blik van mijn vader. Het is een wereldvakantie, we zijn volmaakt gelukkig.

Ik kijk nog eens onze tuin in. Straks komen onze dochters thuis. Zorgeloos, enthousiast, gelukkig. En weet je wat? We gaan naar Rhenen. In Februari, er was nog een weekje vrij. En laten we afspreken, we maken het weer net als vroeger. Geen corona, geen stress, gewoon volmaakt geluk. Het enige wat we hoeven te doen, is ons even aan de maatregelen houden. Zo simpel.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *