‘Even een break’

Sinds de corona crisis, worden we er allemaal mee geconfronteerd. Ik zeg allemaal, maar ik bedoel eigenlijk ouders met kinderen. Thuisonderwijs. Onze jongste zit in de kleuterklas en krijgt derhalve elke week een zak met knutselwerkjes aangeleverd. Onze oudste zit in groep 3 en heeft een zak met ‘serieus werk’.

Verheugden we er ons in het begin nog op om zelf wat les te geven thuis, meer binding met je kind, betrokken, alle argumenten passeerden de revue. Inmiddels is het thuis lesgeven uitgedraaid op een dagelijkse verplichting. We doen het met liefde maar onze kinderen zijn gewoon ‘stront eigenwijs’.

De juf op school doet het altijd heel anders, weet het beter. Wij zijn sowieso niet meer lief, we weten er niks van. Resultaat, na een half uurtje thuis onderwijs zitten mijn vrouw en oudste dochter beiden met een rood hoofd van opwinding aan tafel. Thuisonderwijs blijft behelpen. Elke week is er een soort van videomoment ter ondersteuning. ‘Error, error, error en nog eens error’. ‘Ik kan niet inloggen.’ Na tien pogingen van mijn kant met verschillende schrijfwijzen van de inlognaam om in het systeem te komen, snap ik wel waarom die werkdruk bij docenten zo hoog is. Als het programma eindelijk werkt is er toch nog iets van een vrolijke noot. Even contact met de vriendjes en vriendinnetjes doet mijn dochters duidelijk goed.

Toch mogen we niet klagen. We hebben nog werk. We zijn nog gezond. We wonen niet in een tweekamerflatje op zevenhoog, maar in een huis met tuin. We kunnen buiten van de zon genieten als het binnen even niet meer gaat. We missen opa’s en oma’s , natuurlijk, wie niet. Volhouden is het advies.

Als we het even niet meer weten gaan we naar buiten. Vanmiddag was dat naar het wad. We hebben de luxe dat we op 15 minuten rijden van de waddenzee wonen, in afgelegen gebied. Probleemloos kunnen we ons zonder iemand tegen te komen buiten bewegen. Corona voelt even ver weg, evenals het schoolprogramma. Ik kijk naar mijn dochters. Op hun knieën zitten ze op het wad schelpjes uit te zoeken. Er is enthousiasme, want er zijn kleine roze schelpjes, krabbetjes, oesters en andere leuke dingen. Na gillend te zijn weggerend voor een nog levend krabbetje kijken we op de terugweg nog bij het poten van aardappels , uien en spotten we nog wat ganzen en scholeksters. Het is een geweldige middag zonder stress en onzekerheid. ‘Ouderwets’ kan ik het haast noemen.

Ik ben in elk geval dankbaar dat er in het gewone leven leerkrachten zijn die mijn kinderen les willen geven. Ik pleit voor een vaccinatie van lesgevend personeel zodra deze beschikbaar is. Morgen is er weer een nieuwe dag met huiswerk, thuisonderwijs.

En hopelijk niet zoals vanochtend, mijn vrouw die een videogesprek moet voeren… ondertussen rekensommen moet uitleggen, werk moet nakijken, knutselspullen bij elkaar moet zoeken, lijm recht moet zetten, dochterlief moet motiveren nu echt aan de slag te gaan met haar drie pagina’s werkjes. Het is een chaos. Ik besluit mijn oren ‘denkbeeldig’ uit te zetten en mezelf te trakteren op een kopje koffie te midden van al dit thuisonderwijsgeweld. Dit word een populair scrabble woord ‘thuisonderwijsgeweld’ , ik zeg onthouden. Negeren is de beste methode. Ingrijpen maakt de zaken alleen maar erger.

Ik ga zitten en nip aan mijn koffie en denk bij mezelf. Leuk hoor, die kinderen… Maar goed dat je er zoveel voor terugkrijgt. 11 mei, die datum staat. En we hopen er maar het beste van.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *