De laatste stuiver

Je laatste stuiver versnoept? In een hoekje op weg naar Kollum rijd je zachtjes langs een gehuchtje, de laatste stuiver. Landelijke bekendheid door ‘man bijt hond’, een kortstondige beroemdheid volgt. De laatste stuiver staat voor even op de wereldkaart. Ik sla rechtsaf richting het plaatsnaambord. Vergezeld door een ‘doodlopende weg’ bord, oogt de lange weg richting de enkele huizen desolaat, verlaten haast. De weg is er duidelijk ‘viezer’ als de weg waar ik van af kom. Alsof er al tijden niemand gereden heeft. De combinatie met de plaatsnaam wekt de indruk of de laatste bewoner reeds langgeleden vertrok.

Vroeger was de laatste stuiver de laatste tolpoort langs de trekvaart, op naar het grote water. Wrang genoeg ontstond deze tolpoort door het graven van het kanaal waar ze aan stond. De gemeente Dokkum ging failliet door de trekvaart. De vaart kwam in handen van schuldeisers , welke op hun beurt 4 tolpoorten langs de route openden, met de laatste stuiver als sluitstuk.

Ooit was er een herberg. Ik stel me zo voor dat het een druk komen en gaan was van stoere trekschuit schippers. Stoere verhalen over verloren vrachten. Opscheppend over de sterkste paarden op de route. Verhalen over lang verloren trekschuiten. ‘Weet je nog die storm van 1888?’ . Alles gaat en komt, nu in deze omgeving de bevolkingsgroei stagneert en afneemt ligt de laatste stuiver er verlaten bij. Een enkeling woont in een van de weinige huizen die het gehucht rijk is. In 2011 werd er een nieuwe rotonde aangelegd, de laatste stuiver was zijn doorgaande weg kwijt. De laatste stuiver versnoept. Nog slechts een gehucht…maar wat een roemrijke geschiedenis. Ik droom wat weg bij de gedachten aan de oude herberg, een schuiloord, een beruchte plek. Stoere mannen met stoere verhalen. Toet, een auto achter me. Geschrokken steek ik mn hand op, keer de auto en rijd door. Ik zeg, een fijne dag!

Author: Papa Mark

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *