De brugmagneet van Stroobos

Bijna dagelijks heb ik er last van, er is niet een dag dat ik wel ergens sta te staren. Niet vrijwillig, gedwongen staren. Het lijkt onthaasten, maar zo voelt het niet. Het gevoel is moeilijk te beschrijven. Het begon allemaal net na de aanschaf van onze huidige auto. Geregeld sta ik stil. Motorpech? Nee, dat niet, geenzins. Het is wat anders, een fenomeen beschreven als de ‘brugmagneet’ , deze volledig nutteloze functie zit niet in iedere auto. En volgens mij is het plaatsafhankelijk. Ik denk dat ik er eentje heb van het type ‘de brugmagneet van Stroobos’.

Elke ochtend, zachtjes draai ik de bocht om, wellicht ziet de brug me niet aankomen. Langzaam rijd ik de weg langs het kanaal af. Het gaat goed…goed…..goed….nee….rode knipperende lampen. En ja hoor, open brug… Nu zeg je, waar klaag je over…tja. Zoals je weet heb ik twee dochters, en op weg naar school telt iedere minuut. Elke minuut langer slapen is er een, nee gekheid, dat is het niet. Het is pure frustratie, noem een brug in Nederland, en waarschijnlijk heb ik er stil gestaan, nee, echt. Mijn dochters grappen al als we op weg gaan of er bruggen komen en of ik het magneetje bij me heb. Roept mijn telefoon geregeld ‘gps signaal verloren’ in dit verlaten landschap. Ik wacht op de dag dat mijn auto in het dashboard zegt ‘brugmagneet verloren’. Vanochtend maakte mijn zoveelste stop bij de brug een hoop goed. Troosteloos voor me uitkijkend, als enige wachtende. Een regenboog….wie weet is dit het signaal en ben ik morgenochtend het magneetje kwijt. Ik zeg, een fijne dag!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *